Bollywood Masala > Actor for all seasons: Amitabh Bachan

Hij werd geboren als zoon van een groot man en dat begreep hij meteen als klein kind. Geboren op 11 oktober 1942 in Allahabad, ging Amitabh naar de St.Mary’s Boys High school en nam vier jaar later ook de verantwoordelijkheid van zijn jongere broer, Ajitabh ,toen deze ook de High School bezocht. Er wordt gezegd dat hij een briljante student was heel artistiek aangelegd, gehoorzaam tijdens de lessen, levendig en atletisch tijdens de gymlessen. Vanaf het prille begin voelde hij zich aangetrokken tot toneel en participeerde in alle schoolopvoeringen. 

De broers leerden heel vroeg in het leven de privacy van hun vader te respecteren

Dr.Harivanshra Bachchan was een professor van de Allahabaduniversiteit en bracht zijn  weinige tijd thuis schrijvend aan zijn bureau door. Moeder Teji compenseerde voor haar mans drukke werkzaamheden. De broers groeiden op zonder enig gevoel van verwaarlozing al was het alleen maar van de overweldigende bewondering dat hun vader een heel speciale persoon was. Na de High school ging Amitabh naar een openbare College in Chandigarh tot hij toegang kreeg tot de prestigieuze Kiroremal College in Delhi.

Tot verdriet van zijn moeder verhuisde hij naar Delhi

De ouders beseften al dat het eens zou moeten gebeuren. De jongens zouden op eigen benen moeten kunnen staan. Na zijn collegeopleiding nam Amitabh zijn eerste job aan in Calcutta en werd later door zijn broertje naar die stad gevolgd. De broers hadden veel lol samen met vele andere collega’s die ook naar Calcutta kwamen op zoek naar een baan. Hun dag begon vroeg  om dan  heel laat te eindigen; ze waren moe maar toch optimistisch.

Dit routineuze leven hield Amitabh 3 jaren vol. Ofschoon er geen reden tot klagen was, had hij al die tijd een zekere rusteloosheid over zich die hij niet kon verklaren 

Als een introvert van nature, kon  Amitabh moeilijk zijn wens kenbaar maken, maar het was Ajitabh die dit probleem herkent en  met een inschrijfformulier voor het meedoen in een film op de proppen komt. Het formulier had hij uit een filmmagazine gehaald. Er moest ook een foto van de kandidaat bij, dus maakte Ajitabh met zijn goedkope camera een paar foto’s van zijn broer en postte dit alles meteen naar Bombay. De eeuwige pessimist, Amitabh, verwachtte niet dat er reactie op zou komen, maar een antwoord kwam er wel. Goed nieuws gaat gepaard met nieuwe beslissingen. Eerst moesten de ouders in Allahabad op de hoogte gesteld worden voor een gok die op niets kon uitlopen. Amitabh besloot voor het eerst in zijn leven te rebelleren en  nam de trein naar ieders droomstad, Bombay. K.A. Abbas gaf hem een  van de zeven heldenrollen in Saat Hindustani. Het was in het jaar 1969 en aangemoedigd door de vele gelukwensen en complimenten voor zijn debuutperformance, hoopte hij overspoeld te worden met vele aanbiedingen. Integendeel, naarmate de tijd verstreek, werd de droom een nachtmerrie.

Gaan van de ene studio naar de andere, aankloppen bij de producenten, bedelen voor een rolletje ging hem niet makkelijk af 

Te trots ,om thuis naar geld te vragen en over zijn hopeloze toestand te praten, heeft hij vaak vele angstige dagen en nachten doorgebracht, slapend op het trottoir van Marine Drive. Filmmaker Hrishikesh Mukherjee zag Amitabh en bood hem een rol aan in Guddi. Maar nadat hij  had vernomen  dat Amitabh reeds Saath Hindustani had gedaan, ging de rol naar  de nieuwkomer Sumeet Bhanya. Mukherjee gaf Amitabh later de kans in film Anand samen met Rajesh Khanna. Dit was in het jaar 1970 en op de premièreavond na de vertoning van de film werd aan Amitabh gevraagd naar zijn eerste handtekening. Unaniem geapprecieerd voor zijn goed optreden, zou Anand het startproject moeten zijn geweest voor een succesvolle carrière, maar het lot had andere plannen voor de acteur.  

Elf films volgden en allemaal flopten bij de box-office:

Parwana, Pyar Ki Kahani, Reshma aur Shera, Bombay To Goa, Bombay Talkies, Bansi Birju, Ek Nazar, Raaste ka Pathar, Sanjog, Garam Massala en tenslotte Bandhe Haath. De ommezwaai kwam met Prakash Mehra’s Zanjeer in 1973 .Dit supersucces zorgde voor een totale verandering in zijn carrière en privéleven. Hij huwde  zijn co-star Jaya Bhaduri  en twee jaar later werd dochter Shweta geboren tijdens de opnamen van Sholay in Bangalore. De volmaakte en veelzijdige acteur was geboren; van angry young man (zijn meest succesvol personage) tot complex (H. Mukherjee film) romantisch (Yash Chopra), dramatisch  (Prakash Mehra ) en entertainer (Manmohan Desai). Zijn klim naar de wereld van supersterren ging gepaard met de afgang van de toenmalige superster, Rajesh Khanna, en langzaam aan kwam de tijd dat Amitabh de onbetwiste Koning werd van Bollywood. Het was een succes dat zijn voorgangers nooit eerder hadden gezien en zijn rivalen nooit hebben meegemaakt.

Critici beschreven zijn superstatus bij de box-ofice buitengewoon revolutionair en zijn rivalen hadden het nakijken.

De uitstraling was overweldigend en alles wat nodig was,  was een prik in de bubble. Het gebeurde op de sets van Manmohan Desais Coolie, tijdens een shooting van een actiescène met co-star Puneet Ishar. Een misberekening van een slag kostte  de superstar bijna zijn leven.

Hij werd in zeer kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis

Het werd wereldnieuws toen de toenmalige vice-president van India, Indira Gandhi, zijn moeders goede vriendin, haar reis naar Amerika afzegde om Amitabh in het ziekenhuis te bezoeken. Bioscoopkaarten  van Ravi Tandons Khuddar op dat moment in de bioscopen, gingen voor astronomische zwarte-marktprijzen van de hand.  

De verpleging duurde meer dan zes maanden en de gehele natie bad voor zijn herstel

Onbekenden van heinde en verre kwamen met heilige amuletten aanzetten, vasten en ondernamen zware pelgrimstochten voor Amitabhs overleving. Dit is een verplichting geweest die hij altijd heeft erkend en al het mogelijke heeft gedaan om dit te compenseren. De meeslepende tragedie had een serieuze weerklank op zijn grootste en meedogenloze critici. De strijdende media, die de acteur hadden verbannen, dropen af en gaven hun verlies toe, hoewel niet voor lange tijd. Zoals het gebeurde in zijn films herstelde ook deze real- live hero wonderbaarlijk van zijn verwondingen, langzaam maar zeker.

Hij hervatte zijn opnamen op de sets van Manmohan Desais Coolie met dezelfde scène die bijna zijn leven heeft gekost  

Namak Haram was zijn eerste film na het herstel en Coolie volgde direct erachteraan, met een speciale momentopname, waar de held gewond raakte. Als Coolie het bij de box-office niet zo goed heeft gedaan als die het zou moeten doen, komt omdat Amitabh Bachchans fans niet herinnerd wilden worden aan de nare tijden. Zijn intrede in de politiek was een emotionele beslissing. Zijn jeugdvriend, Rajiv Gandhi, was radeloos na de moord op zijn moeder Indira Gandhi en had vertrouwelingen om zich heen nodig. Amitabh was de perfecte kandidaat. Hij won overtuigd vanuit zijn constitutie, Allahabad, maar deze overwinning had een duur prijskaartje. Ambitieuze politici zagen hem als een gevaar en betrokken hem in controversies met als enige uitweg dat Amitabh de politieke arena verliet. Hij was de zoon van een dichter en een onwillige politicus in de eerste plaats. Tevens had hij geen zin in een schaakspel van corruptie en de verloren zoon keerde terug naar zijn creatieve professie. 

Door deze smet op zijn blazoen verkoos de superstar voor een zelfverkozen ballingsschap

De angry hero, de Sahenshah keerde terug op bekend terrein met K.Bhagyaraj onvergetelijke Aakhri Raasta  in 1986 waarin Amitabh te zien was in een feilloze dubbelrol als vader en zoon. De ontgoocheling begon in ’88 en was  niet helemaal zijn schuld. De garde van producenten – regisseurs waarmee hij altijd had samengewerkt, namen zijn succes als vanzelfsprekend. Het begon met Ganga Jamuna Saraswati en  Main Azaad Hoon in ’89, maar de volledige schade werd toegebracht door het gigantisch floppen van de films Jaadugar en Toofan. Ironisch genoeg kwamen deze films van de hand van regisseurs met een zogenaamde midastouch. De icoon moest herontdekt worden en de briljante filmmaker om dit te doen, was niemand anders dan Mukul Anand. De samenwerking van de superster met filmmaker Mukul Anand leverden drie hits op te weten Agneepath in 1990, Hum in 1991 en Khuda Gawah (een kostuumdrama) in 1992. Aan deze succesvolle trilogie kwam een abrupt eind, met het onverwacht vroegtijdig overlijden van Mukul. 

Met een onverwachte handeling  begin ’90, had Bachchan zijn 15-jarige verbanning van de media herroepen

Dit staakt-het-vuren was het bewijs dat de media een star niet kon maken of breken. Amitabh bewees, aan de top van zijn carrière, het zonder de pers te kunnen doen. Na de goedmaking was deze pers ook niet in staat zijn films als Ajooba, Indrajeet, Akayla, Insaaniyat te redden. Na Khuda Gawah in 1992 nam Bachchan een zelfopgelegd verlof. Officieel werd er vernomen dat de ster zijn carrière in perspectief wilde brengen en zijn motivatie als acteur herwinnen. Dit leek logisch want de acteur had vanaf 1973, toen Zanjeer een hit werd en na zijn herstel in 1982, geen rustpauze genomen. Ondanks zijn voorlopig afscheid van films bleven filmmakers en filmschrijvers hem bezoeken, helemaal in de war, door zijn permanente weigering. Het is ook rond deze tijd dat Amitabh TV Asia lanceert, gevolgd door de bekendmaking van zijn eigen Corporation AB Corp. Het was het beste dat hem kon overkomen, maar ook het slechtste. De onderneming bracht zowel zijn sterke als zwakke punten in beeld.

Hij vertrouwde te veel en te makkelijk

De compagnies neergang was een perfect voorbeeld van een winnaar dat naderhand het slachtoffer werd. Het Bofors-schandaal (politiek), de heksenjacht, dat werd ontketend door de V.P. Singh-regering, het organiseren van de Miss World in 1996 in Bangalore te midden van opstanden, doodsbedreigingen en media-aanvallen, was slachtofferen in de negatieve zin, ten voeten uit. Hij werd beschuldigd van het maken van een fortuin ten koste van alles, waar in werkelijkheid Amitabh al zijn vermogen investeerde en alles verloor, met uitzondering van zijn zelfrespect. Daarvoor, na de dood van zijn vriend, Rajiv Gandhi (21 mei 1991), heeft hij gevochten om zijn naam te zuiveren van alle blaam. Hij ging zo ver dat hij de toen zittende vice-president, V.P. Singh, uitdaagde te bewijzen dat hij Amitabh iets van doen had met het Bofors-schandaal. Amitabh won zijn rechtszaak grandioos. Er brak een rampzalige tijd aan  voor Amitabh. Zijn comeback film, Mrityudaata, flopte bij de box-office. Zijn album, Eir Bir Phale, werd met spot ontvangen en zijn experiment met commerciële reclame zoals BPL en Mrinda werd unaniem afgewezen. Eind 1990 stond de superstar aan de rand van een faillissement. Ondanks deze tegenslagen, door de ster waardig geaccepteerd,ging hij toch door met zijn andere verplichtingen. Sommige goed, Sooryavansham, sommige minder goed, Lal Badshah,  en sommige heel controversioneel bijvoorbeeld Major Saab.

In 2000 verleidde de superstar de gehele natie met zijn debuutoptreden op de televisie met de Kaun Banega Crorepati show. Aditya Chopra contracteerde hem in Mohabattein en deze film werd een grote hit. Deze hit gaf de acteur Amitabh een tweede kans nu in rollen als nestor. Over enkele jaren zal de superstar vier decenniums volmaken in showbusiness. Hij is ook de enige van zijn tijdgenoten, de enige op de leeftijd van 62 jaar om een centrale rol te spelen en ook nog goede betaling te krijgen. Een uniek voorbeeld zonder weerga. Ook trendsetter op verschillende gebieden, zoals de trend van stage musical shows op internationaal niveau. Het playbackzingen van zijn eigen liedjes. Geen kleine verdienste van een professioneel als men nagaat dat ook zijn zoon een intrede heeft gemaakt in dezelfde showbusiness, de filmwereld, met hetzelfde beroep.

Abhishek Bachchan is een trotse zoon

Hij werd geboren als zoon van een groot man en ook hij heeft dit begrepen als klein kind.

▲ Boven

Bij overname Bron vermelding verplicht / Dagblad Suriname.

Om deze website te bekijken heeft u Macromedia Flash player 7.0 of hoger nodig.
Indien uw browser geen scripting support, gelieve de Java software te downloaden.